خب حالا شما UltraPod را داريد, شما ميتوانيد يک خاصيت ديگر - که کمتر هم استفاده ميشود – را هم که در اکثر دوربينهای ديجيتال وجود دارد کشف کنيد: زمان سنج خودکارself timer. اين حالت که عملکرد شاتر را حدود 10 ثانيه بعد از فشار دادن دکمه شاتر به تاخير مياندازد, يکی از مشکلات قديمی عکاسی را حل کرده است: نبودن عکاس در عکسها.

 هی, فقط به خاطر اينکه شما در تاريخچه خانواده تان به عنوان يکفرد هنرمند هستيد, صورت زيبايتان نبايد در همه آلبومهای خانوادگی باشد. شما ميتوانيد دوربين با ارزشتان را به يک فرد غريبه بدهيد و سپس خودتان در عکس بياستيد و از او خواهش کنيد که عکستان را بگیرد, ولی احتمال اينکه دوربينتان از دست آن شخص بيفتد يا خراب شود يا اينکه آنفرد پا به فرار بگذارد زياد است.

 در عوض دوربينتان را بر روی UltraPod قرار دهيد, آنرا تنظيم کنيد و زمان سنج خودکار را به کار بيندازيد و عکس بگيريد. در اين مواقع بهتر است که فلاش را روشن کنيد تا مطمين شويد به همه جای عکس نور ميرسد. همچنين در نظر داشته باشيد که سنسور فوکوس برروی شخصی که در جمع ايستاده است تنظيم شده باشد نه روی زمينه پشت افراد که در اينصورت يک تصوير با درختانی واضح و اعضای خانواده تار خواهيد داشت.

 زمان سنج اتوماتيک برای موقعيت های ديگر هم مفيد است. آيا دوست داريد يک عکس با نوردهی طولانی از اتومبيلهايي که روی پل گلدن گيت در حال عبور هستند در يک هوای گرگ و ميش بگيريد؟ دوباره دوربين خود را برروی سه پاسه تنظيم کنيد و برای عکسبرداری از زمان سنج خودکار استفاده کنيد. به اين ترتيب لرزشهای تصادفی دست شما مشکلی در نوردهی به موضوع بوجود نمياورد.